Het project dat niet genoemd ging worden…

Lotta heeft `touw klimmen’ bij de gymles. En touw klimmen doet zeer aan je benen als je alleen een (rood, dat dan weer wel) turnpakje draagt. Kortom: tricot-mama-to-the-rescue! Want leggings/sportbroekjes naaien, dat is het summum van een rats-flats-project, dat verdient tegenwoordig niet eens meer een verhaaltje op het naaiblog. Zoiets doen we immers met de ogen dicht, in een vloek en een zucht even tussendoor!

Nou, met een vloek was het zeker…

Zie hier het vermaledijde gedrocht. In plaats van een klein uurtje heeft het me drie (3!) avonden: één klein uurtje op avond één voor het knippen, in elkaar zetten en strijken, en twee om de (dubbeldoorgestikte, met zo’n fijne locksteek) tailleband er weer uit te halen, de daardoor ontstane gaatjes in de stof zo goed en zo kwaad als het ging te camoufleren en de honderden piepkleine draadjes te verwijderen.

Wat hebben we geleerd? Een kinderquin van nep-duct-tape zet langzaam uit. Even vlug-vlug ‘s avonds een taille-elastiek ermee nameten heeft dus geen enkele zin, maar staat garant voor een veeeeeeeel te wijde tailleband. Voortaan sluipen we gewoon dus weer ‘s avonds laat ouderwets kinderkamers binnen om stukken elastiek om slapende kinderen af te meten…

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Het project dat niet genoemd ging worden…

  1. MultiVroon says:

    Huh? Nog nooit gezien! Lijkt wel handig maar is het dus niet. Hoewel, je kinderen zetten natuurlijk ook langzaam uit :D Maar vooral in de lengte he…

  2. Sas says:

    @MultiVroon: het is natuurlijk een flink gewicht door alle lappen die ik erin gestouwd heb als vulling. Na drie jaar `op zijn pootjes staan’ issie dus stiekem korter en breder geworden :-) (en mijn kinderen idd niet ;-) )

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *