Herinnert u zich deze nog? Rücksichtlos afgekeurd door de beoogde drager? Heb ik stiekem en eigenwijs gewoon afgemaakt (ja kóm op zeg, dat voorpand alleen al had me bloed, zweet en tranen gekost om netjes in elkaar te krijgen!). Met grijze rib afgezet langs de mouwen en boord et voilà: shirt nummer 4 voor Mats deze zomer. Gepresenteerd alsof hij pas verzonnen was en…
`… oh, ja maar met dat grijs erbij, dan vind ik hem wél leuk!’.
Jeej! :-)
Shirt voor Mats van de to-do-lijst, dat al een tijd geknipt klaar lag. Simpel antraciet-rood shirtje, met het applicatie-idee van Prutsen, volgens een model dat ik al twee keer eerder maakte.
Maar een gevloek en getier dat deze me kostte! Stomme tweelingnaald (of stomme stof, of beide) maakte lelijke bobbelige doorstiksels op de raglanmouwen. Niet een keer, niet twee keer, maar gewoon drie keer op rij. En je kunt me niet sjacherijniger krijgen dan wanneer ik een even-snel projectje denk te doen en het me dan een uur uithaalgepriegel kost… Tricotnachtmerrie.
Ik stond op het punt hem weg te smijten (… nah, toch zonde van de stof…), maar uiteindelijk heb ik het kreng met een gewone zigzag toch nog netjes in elkaar gekregen. Het appliceren lukte gelukkig in een keer, dat maakte veel goed. Toch nog in een dag af dus…
* … en nee, wij hebben geen Android, maar ‘k vond het gewoon een leuk robotje… *
Onder het motto `beter goed gejat dan slecht verzonnen’: gejat van `internet’, dit plaatje van een draak. Avondje knippen uit een stukje opstrijkvelours én: geen saai shirt meer.
Na het fiasco van de vorige keer, toch nog een keer geprobeerd: het opstrijken van een full colours applicatie. Deze keer ging het beter, gelukkig. En nee, geen Antonia deze keer, maar een shirtje uit de Ottobre 2010/3. Net even anders: plooitjes bovenin de mouwtjes, een vierkante hals en biesjes onderaan de mouwen. Gewoon simpel wit, zodat hij overal bij gaat passen.
En ook de tweelingnaald weer eens gebruikt!
Het is echt een Heel Grote Hoed :-)
Gelukkig hebben we een heel flexibele peuter: volgens haar kan het best zo!
(ja, we hebben onze kersen geoogst. Niet heel slim met een wit t-shirt aan…)
Nope, geen vogel, geen vliegtuig, het is… een peuterzonnehoedje!
Ook wel een `lierihattu’ op z’n Fins, naar de handleiding van hier. Echter, het patroontje leek net te klein voor Lot, dus tekende ik het iets groter. Vervolgens knipte ik alle delen flink ruim uit de restjes stof van dit rokje, want immers, het patroontje was toch iets aan de krappe kant? En tot slot, om helemaal zeker te zijn, naaide ik het geheel met hele krappe naden in elkaar, zodat ik zeker was, dat het nu groter zou worden…
Juist ja. Groter is het zeker. Want iedereen (en zeker een -iknoemmaarwat *ahum*- wiskundige *KUCH*) snapt dat als je 6 deelnaden per naad 3 keer een beetje ruimer neemt, het geheel 18 keer een stukje groter wordt. En nee, dat past niet meer netjes aan de hoedrand, nee…. Tijd voor de introductie van ah-welnee-zie-je-toch-niet?-moffel-plooitjes dus. (ziet u ze? Welnee he! Toch? ;-) )
Maar ook met moffelplooitjes is het een Hele Grote Zonnehoed. Zo groot zelfs, dat iedereen in het gezin ‘m past! (dat wel zeggen: de drie oudste leden, de twee jongsten sliepen al) Zo hee! Is dat geen handig hoedje? Kom er maar om! Nou!
Een misbaksel proefhoedje dus.
… en hij had nog wel zo’n zoete voering… *zucht*
Morgen proef-passen op de peuter. Maar verwacht u er vooral niet teveel van… ;-)
Dacht ik een vrolijke combinatie te hebben verzonnen voor een zomers jongensshirt, maar nee. Mats was heel eerlijk. Dit was voor hem een duidelijk gevalletje `Sorry mama, maar nee, echt niet mooi…’ :
Gelukkig had ik alleen nog maar een voorpand af (dat overigens al bloed, zweet en tranen genoeg kostte om netjes in elkaar te krijgen, de rood-witte tricot is een ramp om te verwerken!). Alleen de applicatie, die was gaaf, maar het groen moest weg en donkerblauw moest erbij. Een beetje puzzelen met mijn lapjes leverde deze combinatie op die wél door de keuring kwam:
Het houdt een zeker risico in om zonder overleg vooraf iets te naaien. Maar het is voor mij al zo moeilijk om je voor te stellen hoe lapjes bij elkaar uitpakken bij een bepaald patroon, laat staan hoe dat is voor kinderen. Vooral het combineren met kleuren die je normaal, los van elkaar niet zo bijzonder vindt, maar samen het heel goed kunnen doen, is moeilijk. Dan wordt er al snel weer voor een `lievelingskleur’ gekozen…
De groen-witte stof zou Mats denk ik niet snel zelf zomaar gekozen hebben, hij was dan vast weer voor zijn favoriete combinatie rood-donkerblauw gegaan. Maar met het proef-rood-wit-groene pand als voorbeeld, werd het blijkbaar toch makkelijker iets nieuws samen te stellen. En wie weet, went hij toch aan het rood-wit-groen en verwerk ik het pand alsnog een keer… :-) Het model is in ieder geval goedgekeurd! (Beat uit de Ottobre 2010-3)
Nu de lap rode winterfleece op was, dacht ik ook de lap petrolblauwe winterfleece er net zo hard door te jagen. Amelies leken me handig en lekker snel, dus eentje voor Anna en eentje voor Lotta geknipt. Lot ziet me bezig: `Is dat voor mij? Maar ik wil geen jullukjuh, ik wil ook zo een, zo een het sellufduh as Anna met van die touwtjes!’.
Ooooooh. Keeeeee…
* maat opnemen dus (hekel aan!), patroon tekenen (nog grotere hekel aan!), puzzelen om uit al geknipte Amelie-panden onderdelen voor een wikkelvest te krijgen… (ok, ok, dat is stiekem dan wel weer weer leuk ;-) ) *
Een wikkelvest voor Lot dus. En omdat ik in de kerstvakantie al had beloofd iets voor nieuwe pop Medde te naaien, in een moeite door ook een wikkelvest voor Medde. Et voilà: ook de petrol-blauwe lap is weggewerkt! En we hadden een hele blije poppenmoeder de volgende ochtend.
Nadeel van ‘s avonds naaien: de modellen liggen in bed. Mouwen blijken dan ‘s ochtends ineens enigszins op de groei… (maat 104 had ik getekend, maar de mouwen iets langer genomen).
Maar kijk Medde eens blij zijn! Die was wel nog op, haar mouwen passen precies. :-)
Wikkelparade. Met je buik vooruit komt je vest (en je hemd!) nog beter op de foto :-) En Medde en Anna hebben duidelijk nog niet hun haar gekamd deze ochtend… Tsss… Zo word je dus nooit fotomodel he! Nee, dan deze wikkelvestzusjes uit de Ottobre, dát zijn pas gekamde haren:
Dit plaatje heb ik Anna dus pas laten zien nádat ik het vestje had gemaakt en ze er al heel blij mee was. Ik ken haar langer dan vandaag: never-nooit-niet dat ze dit vestje had gewild als ik haar dit eerst had laten zien! `Het is niet zo aardig om te zeggen mama, maar eigenlijk vind ik ze zoooooooooooooo lelijk…’ Het is nog een hele kunst met zo’n plaatje alleen het model van het vestje te `zien’, en daarbij je eigen stof en je eigen hoofd te visualiseren en (de kapsels van) de meisjes en hun rokjes en schoenen weg te denken…
NB: Het linker meisje heet nota bene Lotta! (Fins tijdschrift hé, dan krijg je dat…)
(Uit de Ottobre winter 2003)
Terwijl in de winkels de voorjaarscollecties al hangen (of iig: online te bestellen zijn…), gaan we hier nog even door met het uitbreiden van de wintergarderobe. Het is zo koud, dat de geplande projecten (een rokje voor mezelf, rokjes en een jurk voor Lotta, een nieuwe jas voor Anna, …) nog even blijven liggen: er moeten warme truien komen. En snel, zodat we er nog even profijt van kunnen hebben! Voor t-shirts-met-lange-mouwen is het nu echt geen weer.
Een dag werk, een lap winterfleece en een stuk velours later zijn de meisjes samen 3 truien rijker: allereerst voor Anna de welbekende Antonia, maar nu uit warme stretch-velours. Ik had er een lekker zachte col op bedacht, maar die werd maar ternauwernood goedgekeurd. Gelukkig kon ik de trui met diverse applicaties zodanig vrolijk versieren, dat hij alsnog door de keuring kwam. *pfieuw*
Ook voor Anna: een fleecewikkelvestje, patroontje uit een oude Ottobre dat ik eens wilde proberen. Erg leuk om te maken, en door de kunstig ingezette raglanmouwen valt hij ook erg mooi. Eigenlijk wilde Anna hem ook versierd hebben, maar effen leek me handiger te combineren.
Tot slot voor Lot een recht-toe-recht-aan fleecetrui uit de categorie warm en makkelijk. Met een Ivo-ruitjes voorpand, toch nog!
Een echte stapel!
Van dat petrolkleurige velours is op de foto’s niets te bakken: met flits krijg je dit (veel te hard blauw), zonder flits wordt het veel te donker (ja, ook met witbalans-correctie! Boe-hoe! Wat doe ik fout?!?)
“Herzenswärmer” heten dergelijke wikkelvestjes in het Duits. Dit zou dan een “kuscheliges Herzenswärmer” zijn. Zeg nou zelf, dat klinkt toch veeeeeeel fijner dan een `knuffelzachte hartverwarmer’? ;-)
Raglanmouwen. Leuk om te naaien als een patroon net even anders dan anders is!
Toch nog ruitjes…
Alle foto’s met gecorrigeerde witbalans. Het rode fleece is wel aardig, maar het velours…!?!?
