Herinnert u zich deze nog? Rücksichtlos afgekeurd door de beoogde drager? Heb ik stiekem en eigenwijs gewoon afgemaakt (ja kóm op zeg, dat voorpand alleen al had me bloed, zweet en tranen gekost om netjes in elkaar te krijgen!). Met grijze rib afgezet langs de mouwen en boord et voilà: shirt nummer 4 voor Mats deze zomer. Gepresenteerd alsof hij pas verzonnen was en…
`… oh, ja maar met dat grijs erbij, dan vind ik hem wél leuk!’.
Jeej! :-)
Dit shirt (Hema, mt 86-92) gaat al jarenlang mee in ons huishouden. In 2004 gekocht voor Anna (toen anderhalf):
… en daarna (tot voor kort) nog jarenlang gedragen door Lot:
Maar nu kon hij echt niet meer: de mouwen zijn te kort en het halsboordje niet meer schoon te krijgen-groezelig. Maar hij was nog steeds een echte `lievelings’, mede door de gave print, waaronder niet alleen een mus, maar ook een gevaarlijke tijger (in de blauwgele ovaal), en bovendien heel veel stoere letters (`This is complete nonsense text. It exits purely for scribbling the surface to amuse you or anyone else…’)
Tijd voor recycling dus! Projectje `van vod naar set’:
Een Antoniashirt met Brooklyn top, samen te dragen voor de koudere dagen, of los -mocht het toch nog zomer worden-:
Twee vliegen in een klap, want we hebben gelijk ook een zomerse variant voor die andere Lotta-favoriet, de zachte egeltjestrui: een egeltjes-PüReh-Antonia-shirt!
Het shirt is zelfs een beetje op de groei, want de mouwen moeten nu ineens weer omgeslagen… ;-)
De familie egel (velours-applicatie) aan de wandel.
Het eerste patroon uit het boek is gemaakt! Een makkelijk projectje om te beginnen: de Brooklyn tanktop met de shrug (a.k.a het kleine vestje) voor erover, in kleuren die passen bij de Yelena broek uit de vorige post. Heerlijk snel in elkaar te jassen in een avondje, wel lekker zo na de vorige bewerkelijke set. Rond middernacht was een en ander klaar, kind allang in dromenland, maar gelukkig was Duct Tape Anna geduldig en konden er gelijk wat fotootjes geschoten `op model’:
Duct Tape Anna was erg tevreden :-) De Enige Echte Anna was ook erg blij de volgende morgen, en wilde het direct aan naar school.
Daar bleek het echter niet zo’n succes: het vestje zat alleen maar goed als je heeeeeeeeel stil bleef zitten. Bij elke onverhoedse beweging schoof het geheel van een schouder. De arme juf heeft dus de hele dag een met haar armen zwem-maaiende Anna gehad. Tot overmaat van ramp kon je volgens een vriendinnetje ook nog eens een stukje bloot oksel zien als je je vinger op stak. Ook Heel Erg natuurlijk.
Conclusie: het vestje behoeft nog wat verbetering, hetzij in de vorm van een strikje, hetzij in een iets langer en dieper voorpand… tot die tijd wachten we maar op mooi warm weer om de top los te kunnen dragen…
Hoera! De kop is eraf: sinds een april is de eerste lenteset een feit. Voor Anna: een Antonia-shirt met overslaghals en bijpassende Yelena, een driekwart broek die dubbel is.
Losjes gebaseerd op de inspiratiestapel in de kleuren blauw-roze-groen met rode en witte accenten. Alles komt erin samen: de gehaakte bloemen, de diverse bandjes en de met biaisband afgebiesde zomen. Anna was er blij mee, en testte de set gelijk even met haar twee favoriete activiteiten van de laatste dagen: het oefenen op de eenwieler…
… en het lezen (hier een Donald Duckje). Goedgekeurd!
Erg leuk om te doen, zoveel stofjes en versiersingen mixen-en-matchen, maar ook erg veel werk. Heel erg veel… voor mijn gevoel heb ik er een hele maand over gedaan, deels in mijn hoofd en deels achter de machine. Nu eerst maar weer eens wat basis-kledingstukken die wat vlotter onder de naaimachine vandaan rollen…
Vastbesloten was ik zaterdagochtend – alleen thuis met de kinderen- IETS te naaien en vooral ook AF te krijgen vandaag. Iets leuks, iets waar ik blij van zou kunnen worden, iets voor mezelf. Dit patroon had ik voor mezelf al tijden geleden bedacht, geknipt en de beschrijving bestudeerd. Dat moest hem worden!
Dus tussen het fruit en brood maken, het sussen van ruzies tussen de zussen (cq poppenmoeders, cq baby- en mamaegel), het vegen van peuterbillen en het wassen-hangen-afhalen van 7 wassen door, zat ik tussen de hut-van-3-doeken-en-alle-keukenstoelen en de 374 poppenbedjes die ons huis rijk is verbeten en in opperste concentratie aan Mijn Nieuwe Shirt te naaien.
Tja. Waar zal ik beginnen? Deze foto vat het verloop van de ochtend alvast goed samen:
Juist ja. Dit krijg je als je de (nog niet in de mouwnaad gesloten) mouwen aan elkaar vastzet en tegelijkertijd van het voor- en achterpand mouwen probeert te naaien. Laten we het erop houden dat de kinderen er weer een paar fijne scheldwoorden bij hebben geleerd :-)
Nog verbetener dan ik al was heb ik het hele geval losgetornd en opnieuw gespeld
* en tricot lostornen is vervelend, je kunt niet wat lostornen en dan een stukje trekken, want dan rekt de stof uit. Het moet echt draadje. voor. draadje. voor. draadje… en we weten allemaal hoe geduldig ik ben! *
Maar: Het Moest Af! Vandaag!
Restte nog alleen de zomen. Daarvoor had ik iets nieuws in gedachten en ook al gekocht: de tweelingnaald. Peperduur zijn die dingen, maar dan heb je ook wat! Een dubbele naald, om mooi gelijkmatig dubbel stiksel te kunnen maken zoals je in de zomen van tricotwerk ziet. Vol verwachting reeg ik de boel in, legde mijn proeflapje klaar…
* ja, u leest het goed! Een proeflapje… ik ben wel ongeduldig, maar niet helemaal dom! ;-) *
… en zou net Het Wonder Dat Tweelingnaald Heet gaan aanschouwen, toen ik in een fractie van een seconde besefte dat de machine nog op zigzaggen stond…. *KRAK* zei de dure tweelingnaald, nog voor hij zijn nut had kunnen bewijzen (want een tweelingnaald, die is uiteraard BREED, en om daarbij met wijdte 4 heen en weer te gaan zigzaggen is dan op z’n zachtst gezegd geen goed idee… ) Gelukkig had ik er nog een gekocht, dus in de herkansing ging het wel goed.
Hoe dom kun je zijn? Nou, nog veel dommer. Het leuke van kleren zelf naaien is namelijk, dat je vrij spel hebt in de keuze van de stof. Best slim zou het dan zijn VAN TE VOREN te kijken of de gekozen stof je ook daadwerkelijk staat
* heel veel meer dan de lap onder je kin houden voor de spiegel hoef je daar niet voor te doen… hoe moeilijk kan dat zijn? *
* zucht *
Prachtig stofje hoor, mooi zachtgrijs bezaaid met rozen en rode stipjes, maar mij staat het niet. Gevalletje `Jee Sas, ben je net ziek geweest?’ Bovendien staan de (perfect bijpassende, maar helaas geen garantie voor `mooi’) geruite stukjes op de armpanden gewoonweg Stom (- ik en ruiten, geen gelukkige combinatie, dat blijkt wel weer….-).
Voilà dus een shirt dat naast bloed, zweet en tranen, ook twee tweelingnaalden, heel veel lelijke woorden en bijna 2 meter stof kostte, mij prima past, als naaiproject ook (… uiteindelijk…) prima gelukt is, maar voor geen meter staat:
Boe-hoe-hoe! Kijk die mooie hals! Met plooitjes en raglanmouwen! En zelfgeknipt biaisband!
… maar zeg nou zelf: is dat een mooie tweelingnaaldnaad of niet? ;-)
Ook deze stond al een paar weken in de planning: een Amelie voor Anna uit petrol-kleurige fleece, met rode accenten en een tricot-capuchon. Weer uilen, maar nu niet bruin-paars, maar rood-blauw. Ook deze tuniek vráágt, nee: schrééuwt gewoon om een paar vrolijke rood-blauwe bijpassende shirts voor eronder, maar helaas…
(* …nog 2 pijplijn-dingen, nog 2 pijplijn-dingen, nog 2 pijplijndingen….*)
Als ik u vraag niet op de afdruk van de strijkbout te letten, dan doet u dat waarschijnlijk juist wel hè? Ja. Dus. Hmmm… ;-)
Nu de lap rode winterfleece op was, dacht ik ook de lap petrolblauwe winterfleece er net zo hard door te jagen. Amelies leken me handig en lekker snel, dus eentje voor Anna en eentje voor Lotta geknipt. Lot ziet me bezig: `Is dat voor mij? Maar ik wil geen jullukjuh, ik wil ook zo een, zo een het sellufduh as Anna met van die touwtjes!’.
Ooooooh. Keeeeee…
* maat opnemen dus (hekel aan!), patroon tekenen (nog grotere hekel aan!), puzzelen om uit al geknipte Amelie-panden onderdelen voor een wikkelvest te krijgen… (ok, ok, dat is stiekem dan wel weer weer leuk ;-) ) *
Een wikkelvest voor Lot dus. En omdat ik in de kerstvakantie al had beloofd iets voor nieuwe pop Medde te naaien, in een moeite door ook een wikkelvest voor Medde. Et voilà: ook de petrol-blauwe lap is weggewerkt! En we hadden een hele blije poppenmoeder de volgende ochtend.
Nadeel van ‘s avonds naaien: de modellen liggen in bed. Mouwen blijken dan ‘s ochtends ineens enigszins op de groei… (maat 104 had ik getekend, maar de mouwen iets langer genomen).
Maar kijk Medde eens blij zijn! Die was wel nog op, haar mouwen passen precies. :-)
Wikkelparade. Met je buik vooruit komt je vest (en je hemd!) nog beter op de foto :-) En Medde en Anna hebben duidelijk nog niet hun haar gekamd deze ochtend… Tsss… Zo word je dus nooit fotomodel he! Nee, dan deze wikkelvestzusjes uit de Ottobre, dát zijn pas gekamde haren:
Dit plaatje heb ik Anna dus pas laten zien nádat ik het vestje had gemaakt en ze er al heel blij mee was. Ik ken haar langer dan vandaag: never-nooit-niet dat ze dit vestje had gewild als ik haar dit eerst had laten zien! `Het is niet zo aardig om te zeggen mama, maar eigenlijk vind ik ze zoooooooooooooo lelijk…’ Het is nog een hele kunst met zo’n plaatje alleen het model van het vestje te `zien’, en daarbij je eigen stof en je eigen hoofd te visualiseren en (de kapsels van) de meisjes en hun rokjes en schoenen weg te denken…
NB: Het linker meisje heet nota bene Lotta! (Fins tijdschrift hé, dan krijg je dat…)
(Uit de Ottobre winter 2003)
Terwijl in de winkels de voorjaarscollecties al hangen (of iig: online te bestellen zijn…), gaan we hier nog even door met het uitbreiden van de wintergarderobe. Het is zo koud, dat de geplande projecten (een rokje voor mezelf, rokjes en een jurk voor Lotta, een nieuwe jas voor Anna, …) nog even blijven liggen: er moeten warme truien komen. En snel, zodat we er nog even profijt van kunnen hebben! Voor t-shirts-met-lange-mouwen is het nu echt geen weer.
Een dag werk, een lap winterfleece en een stuk velours later zijn de meisjes samen 3 truien rijker: allereerst voor Anna de welbekende Antonia, maar nu uit warme stretch-velours. Ik had er een lekker zachte col op bedacht, maar die werd maar ternauwernood goedgekeurd. Gelukkig kon ik de trui met diverse applicaties zodanig vrolijk versieren, dat hij alsnog door de keuring kwam. *pfieuw*
Ook voor Anna: een fleecewikkelvestje, patroontje uit een oude Ottobre dat ik eens wilde proberen. Erg leuk om te maken, en door de kunstig ingezette raglanmouwen valt hij ook erg mooi. Eigenlijk wilde Anna hem ook versierd hebben, maar effen leek me handiger te combineren.
Tot slot voor Lot een recht-toe-recht-aan fleecetrui uit de categorie warm en makkelijk. Met een Ivo-ruitjes voorpand, toch nog!
Een echte stapel!
Van dat petrolkleurige velours is op de foto’s niets te bakken: met flits krijg je dit (veel te hard blauw), zonder flits wordt het veel te donker (ja, ook met witbalans-correctie! Boe-hoe! Wat doe ik fout?!?)
“Herzenswärmer” heten dergelijke wikkelvestjes in het Duits. Dit zou dan een “kuscheliges Herzenswärmer” zijn. Zeg nou zelf, dat klinkt toch veeeeeeel fijner dan een `knuffelzachte hartverwarmer’? ;-)
Raglanmouwen. Leuk om te naaien als een patroon net even anders dan anders is!
Toch nog ruitjes…
Alle foto’s met gecorrigeerde witbalans. Het rode fleece is wel aardig, maar het velours…!?!?
De babyrib sterrenstof is er een van Michael Miller, een Amerikaanse stoffenleverancier uit New York. Het was zo’n stofje dat ik kocht met het idee `zo mooi, daar verzin ik nog wel iets voor’. Omdat Sinterklaas het Uljana rokjespatroon had gebracht, was dat verzinnen niet zo moeilijk! Een winterrokje dus.
Na lang puzzelen vond ik de drukke stof het beste combineren met bruin als hoofdstof, en een bewerkte rokband. Doordat het merendeel van de rok daardoor effen werd, was er des te meer ruimte voor het versieren met band en applicaties. Anna vond het een `vuurwerkstofje’, dus hij moest zeker voor Oud en Nieuw af…
Voor erbij nog een lekker warme bruin-roze uilentrui van nicky velours met uilenprintje, afgezet met uilenband. En omdat je nooit genoeg leuke lange-mouwen t-shirts hebt, om het af te leren ook nog een bruin-roze Antonia van stippen- en PuReh-tricot. Anna showt een en ander in de vrieskou: als een volleerd model lachend alsof er niets aan de hand is ;-)
Dit is echt `naaien buiten mijn comfort-zone’: PAARS. Maar als je een kleur maar vaak genoeg gebruikt ziet, went het vanzelf. En met genoeg rood gecombineerd, wordt alles mooi! :-D
Voor Lotta: een tricot-rozen-setje (shirt met legging) en een paarse Roodkapje-Amelie van nicky velours met capuchon. Samen te dragen voor een combinatie in de categorie `kakelbont’, of los van elkaar te combineren met effen kledingstukken. De kleuren van de foto’s zijn waardeloos helaas (het velours, de tricots en de bandjes reflecteren allemaal anders zodat niets is wat het lijkt), maar geven toch een beetje een beeld:
Het shirt heeft een grijze rozenachterkant, zodat hij straks ook goed past bij de roze-grijze rok die nog in de planning staat.
De Amelie is versierd met roze gestippelde, Roodkapje- en rood satijnenbandjes. Jammergenoeg valt hij bij de zoom hierdoor niet zo soepel als ik zou willen… :-( Volgende keer iets minder band.
De hele combinatie:
En op het tafelmodel: (‘t is net een pyjama zo zonder jurk/rok!)
Als je op tafel (/stoel/koelbox/…) staat, ben je jarig, dus: hoera!!!
Maar het is de dag na Sinterklaas, dus weinig tijd voor poseren. Gespeeld moet er worden!
De zwart velours Roodkapje-applicatie heb ik op rood vilt gestreken. Zo komen de silhouetten het mooist uit.
Tot slot nog een closeup van de Roodkapjes en wolven. Deze twee foto’s geven de kleuren nog het beste weer. Zo mooi kan paars (met rood-roze) dus zijn! ;-)
